29 mayo 2006

As MiÑas LeTRas

neste enlace atoparedes

os meus textos surrealistas

saidos do agobio e do descanso por igual

espero que vos gusten ;)

ARANDELAS: http://estreladamorte.bitacoras.com

15 mayo 2005

FiNiSh...

Como se acostuma dicir.. traSLaDo de MatrícuLa... a partir de fai bastante deixei esto abandonado por hotmail.. en fin.. é o que hai, por se queda algún despistado:
http://spaces.msn.com/members/estrelladelamuerte

Por varias razóns. Primeiro a comodidade de que esté unido ó messenger, k uso bastante, e por outra parte que dá mais liberdade de estructuración e iso, aparte de que este chollo fai as letras enormes e non hai modo de por textos un pouco longos. Iso. Gracias. ;) espero os vosos comentarios x alí. :D

05 abril 2005

The Fotos Onlineee

ulass a todos!! Wen, esto ven a conto de que andiven remexendo no archivo do fondo deste ordenador (ohhh!!) e klaro, foron aparecendo kousas e iso, asi k metín novas fotos no meu.. casi a partir de agora basicamente, fotolog ou blog ou como sexa a jerga esta. X un lado abrín unha carpeta de parís, con algunhas das cousas (efectivamente, facer unha selección de trescentas fotos de diversos rekordos resulta moi complexa..) e logo outra con fotos da miña xente, se algún non aparece e se sinte realmente ofendido e k non atopei ou se me pasou, k me mande algunha e xa a meto, e si alguen se ofende porque anda x akí algunha foto k non kixera, sintese!! non habela deixado rular por ahí (en casos graves, contacten comigo!!) É que neste blog as imaxes en gran cantidade son un pouco xungas de meter! De San Telmo moi ben, o Xoves en Ponte, o Sábado en Tui, e dase por finalizada a última etapa de vacacións antes de entrar no inferno de estudios k me terá absorvida ata a famosa PAAU ( x chamala con maiúsculas) así k se me notades ausente sorry ou.. paggdon! e wen, o meu mobil andará x ahí e o meu mail tamén o revisarei (ainda k sigo sen esperanza). Moitos bikos a todos!!


http://spaces.msn.com/members/estrelladelamuerte

02 abril 2005



aNeLiM

Solamente esto se pode definir como arte... Son Eros e Psique, paradigma do amor, polo menos para min, dende unha perspectiva superbe, superior incluso a unha parella de namorados baixo a torre Eiffel en París, a cidade do amor, compartindo unha nube de azucar rosa, formando un corazón con seus corpos.. (Sei do k falo, si..)
aNeLiM

Ni nuestro ángel Amélie...... [MaGa..Vacaciones de un minuto..]
aNeLiM

Primeiro, foi un lóstrego.

A lúa estaba ateigada de estrelas aquela noite. Podía vela reflectida no espello da súa dereita, entrando directamente pola porta do balcón. Maxina fora sempre o agarimo máis grande que podía acariñar o seu corazón. Naquel intre sentíaa perfecta. Os seus ollos, húmidos e fermosos, cravados no seu propio rostro, estaban cargados de odio e de xenreira. As rubias fazulas brillaban pola fervenza das bágoas. Os seus beizos vermellos tremían e parecían resoar no seu interior coma axóuxeres distantes. Bailaba unha perla ensanguentada sobre eles. Cun bico que ela foi incapaz de rexeitar limpou a culpa asfixiante. Soltou os pulsos de boneca xa violetas, maltratados pola presión. Botou unha gargallada contida e deixouna alí rota, amando á soidade.

Para Maxina Galiza amencía realmente radiante a través do balcón que daba á Ponte de Rande. Dende o recuncho onde estaba sentada pretendía confundirse co branco virxinal da parede. Pero as pingas de sangue esparexidas pola parede facían que se perdera aquela sensación. Xa non era capaz nin de pechar os ollos. Acostumaba a facelo, tras pechar tódalas fiestras, porque a escuridade ás veces, mesturada con tragos de vodka, facía que ata o peor dos pesadelos se esvaecese pouco a pouco. Realmente, pensaba mentres abotoaba con mans trementes a súa desgastada camisa, o sol reflectíase nas bateas e na auga dun modo especial aquela mañá. Sen sabelo, o Atlántico estaba a reconfortala cun manto de tranquilidade que outras veces tiña medo de ollar de frente. Verteu a última bágoa inxusta e tras limpala co dorso da man deu grazas a Galiza e tomou unha determinación que antes se agochara confusa tralos ollos da violencia.

Cando o trono chegou, a bolboreta fuxiu asustada dos pétalos daquel monstro.

aNeLiM

27 febrero 2005

Ribagliati - Ons

Boas! Que bonito día, noite a de onte! Ons e o seu compañeiro, simplemente é dificil atopar a alguén de por aquí que te poida deleitar con tangos os oídos dese modo. Viva a Pampa! e como pequena homenaxe de servidora, dous tangos da morte! :D
----AZABACHE---------
Candombe! Candombe negro! Nostalgia de Buenos Aires por las calles de San Telmo viene moviendo la calle!................................................................Retumba con sangre y tumba tarumba de tumba y sangre!...Grito esclavo del recuerdo de la vieja Buenos Aires...Oh...oh...oh!...Oh...oh...oh!...Ay, morenita, tus ojos son como luz de azabache!...Tu cala palece un sueño,un sueño de chocolate!...Ay, tus cadelas que tiemblan,que tiemblan como los palches!...Ay, molenita, quisiela...quisiela podel besalte!...Oh...oh...oh!...Oh...oh...oh!...Candombe! candombe negro!Dolor que calienta el aire!...Por las calles del olvido se entretuvieron tus ayes!................................................................................Retumba con sangre y tumba tarumba de tumba y sangre!...Y se pierde en los recuerdos de la vieja Buenos Aires...Oh...oh...oh!...Oh...oh...oh!...Candombe! candombe negro!Nostalgia de gente pobre...Por las calles de San Telmo ya se ha perdido el candombe...Oh...oh...oh!...Oh...oh...oh!...


-----------CHIQUILÍN DE BACHÍN-----
Por las noches, cara sucia
de angelito con bluyín,
vende rosas por las mesas
del boliche de Bachín.

Si la luna brillas
obre la parrilla,
come luna y pan de hollín.

Cada día en su tristeza
que no quiere amanecer,
lo madruga un seis de enero
con la estrella del revés,
y tres reyes gatos
roban sus zapatos,
uno izquierdo y el otro ¡también!

Chiquilín,
dame un ramo de voz,
así salgo a vender
mis vergüenzas en flor.

Baleáme con tres rosas
que duelan a cuenta
del hambre que no te entendí,Chiquilín.

Cuando el sol pone a los pibes
delantales de aprender,
él aprende cuánto cero
le quedaba por saber.

Y a su madre mira,
yira que te yira,
pero no la quiere ver.

Cada aurora, en la basura,
con un pan y un tallarín,
se fabrica un barriletepara irse
¡y sigue aquí!

Es un hombre extraño,
niño de mil años,
que por dentro le enreda el piolín.

Chiquilín,
dame un ramo de voz,
así salgo a vender
mis vergüenzas en flor.

Baleáme con tres rosas
que duelan a cuenta
del hambre que no te entendí,
Chiquilín.

26 febrero 2005

Convalecencia

Convaleciches nos meus pensamentos
trece meses de caídas,
de carreiras ás agochadas.
Prendícheste na voz de min,
de min loitabas cara a terra.
Ata a noite eras só pegada,
reminiscencia de un boicot
na guerra fraticida.
Nas noites alzábaste coma
un mimo de face seria.
Quedabas constelado nas meniñas das estrelas
pegando patadas no ventre da mar aberta.
Ti, en coma activo,
eu, en trance de espera.

perdida

Eu non te quero derruido.
Certo que te busco
Durmido.
Cando as gotas de cianuro.
Certo que te amo
Soñado.
Penso nas noites que estremecen.
Certo que te sinto
lonxano.
Deixáchesme no relato.
Perdida,
Borrado.

23 febrero 2005


"Venís desde muy lejos... mas esta lejanía, ¿qué es para vuestra sangre que canta sin fronteras? La misma muerte os nombra cada día, no importa en que ciudades, campos o carreteras... " Alberti
aNeLiM


aNeLiM

"Y brotan de tu muerte tu mirada, tu traje azul, tu rostro sorprendido entre la pólvora tus manos, sin violines ni fusiles, desnudamente quietos." Octavio Paz
aNeLiM

Fue a conciencia pura,
que perdí tu amor
nada más que por salvarte.
Hoy me odias..... y yo feliz
me arrincono pa´ llorarte.
El recuerdo que tendrás de mí será horroroso,
me verás siempre golpeándote como un malvado,
y si supieras bien, que generoso
tu gran amor.
Sol de mi vida, fui un fracasado
y en mi caída
busqué dejarte a un lado,
porque te quise tanto, tanto
que al rodar para salvarte
solo supe hacerme odiar.
Hoy después de un año atroz te vi pasar
Me mordí pa´ no llamarte.
Ibas linda como un sol
Se paraban pa´ mirarte.
Yo no sé si el que te tiene así, se lo merece,
Solo sé que en la miseria cruel que te ofrecí,
me justifica él verte hecha una reina
que vivirá mejor lejos de mí.....
Sol de mí vida fui un fracasado
y en mi caída busque dejarte a un lado,
porque te quise tanto, tanto
que al rodar para salvarte
solo supe hacerme odiar......

aNeLiM
LIBERTAD: Eres paloma blanca. Eres paloma gris. Eres ceniza invisible. No cortes tu vuelo, paloma, y vuela libre. Serás para los demás paloma negra, paloma inúltil. Para tus palomos, paloma gris. Pero cuando vueles libre, paloma, siempre serás paloma blanca para ti. [Manolillo Chinato]  Posted by Hello

10 febrero 2005

Thanks Tu KaRniVaLs, Now ArriVing To MaDriD, HoPing HavInG GooDing TimIng there. Bye Bye my pikollissimmos KoLouRs.. LovInG BlaK anD WhiTe. ClowNinG ForeVer.  Posted by Hello

09 febrero 2005

Escala de Inverno



E choraban meus sentidos, mentres os meus ollos permanecían pechados. Igual era en soños ou en despedidas, ou nun día baleiro de setembro. Era unha historia hermética e eterna a que me acochaba, un naufraxio coma o da nave no mar, o vento cantando por entre as velas, a noite escura, salpicada de auga a cúpula estrelada. Dos meus sentimentos só me permitiches gardar un, tan só un que agora me enche por cada músculo, recuncho, pequeno martirio. A Paixón deslizouse como unha serpe velenosa, asubiando por entre as follas, ameazante e silandeira. Quedou durmida entre as voces dun bocexo. O Amor arrancáchesmo con tesoiras, sen piedade, partíchesme o peito e o ventre, sangrei de desamor por cada ferida, maltratada polos fíos da túa ignorancia, agudos e punzantes, asasinos de sensacións. Comícheste os meus órganos nun banquete estival, non che importou deixarme tan extensa e sen fronteiras coma o mar. Os Celos pegaron un brinco, e fóronse con outra. Sen eles, a emoción de verte comigo volveuse coma unha promesa rota fai mil anos. A Esperanza non quixo quedar. Volveu á súa caixa de Pandora, acostumárase a estar sen males e sentíase incómoda comigo. Antes de marchar, xirouse por uns instantes e miroume fixamente, tentando deixarme unha mensaxe secreta. O Odio marchoume nun esbirro impresionante. Saíume disparado de dentro cando mirei cara ti e o sol che daba de pleno. O reflexo acatarroume sen remedio. Agora os teus ollos producíanme tan só unhas lenes cóxegas na punta do nariz. O Medo, que ti me prestaras unha vez, tamén decidiu tomar conta propia e abandonarme un día, abrazado da Valentía e do Arrouto. Marcharon cara un feliz mundo novo, sentiron que xa dentro de min non tiña sentido quedar. Nada me decidía sen a esperanza, nin a atreverme nin a escapar. A Vinganza xa non foi necesitada, pois non había dano. Alugou un piso nunha gran cidade prestixiosa e decidiuse a xogar ó Stratego, e de vez en cando, participar nalgunha serie televisiva. O Erotismo perdeu o sentido, caeu dun desmaio dende o alto da miña mente e alí quedou para sempre esquecido, esnafrado contra o pavimento, cando comecei a andar e se me esqueceu volver a mirar cara a atrás. A Alegría murchou como a rosa en inverno, primeiro cambiou a unha cor máis escura, mudou os seus pétalos fortes e arrecendentes por inusitados fráxiles pétalos de papoula. Comezou a secar polas puntas, os seus punzantes pinchos deixáronse caer como folerpas e desapareceu nunha fogueira de fogos fatuos. A Amizade púxose a hibernar. Cando espertou atopouse que non era primavera, e que os amigos marcharan. Só quedabas ti. A Amizade non puido soportar ó sufrimento que a acompañaba e deixouse morrer entre os meus brazos coma un animal sen esperanzas. Finou como unha pequena criatura, cos ollos pechados e un leve sorriso imperecedoiro xa que o último que se lle pasou pola cabeza foi a imaxe da despedida da esperanza, abaneando un pano vermello de fina seda. O Sufrimento non soubo asimilar a morte. Tras o roubo do Amor, sentiuse atado á Amizade, e cando esta desapareceu, buscou a Esperanza, que sempre estaba detrás del, pero mirou e ás súas costas non atopou ren. Entón recordou a Valentía e o Arrouto, pero tamén desapareceran. Pensou que entón o Medo aparecería de un momento a outro e o atraparía sen remedio, pero iso tampouco ocorreu. Pensou en botarlle as culpas ós demais, pero a Vinganza estaba nun enredo dunha familia mafiosa italiana. Camiñou durante horas e horas, vagou o sufrimento apampado polo meu interior. Cando te vía, recordaba a todos os seus compañeiros ausentes e sen querelo aumentaba por momentos. Pobre Sufrimento. Tiña as solas dos zapatos xa gastadas, coma un vagabundo tentaba atopar o seu camiño, pero non había camiños, nin pistas, nin carteis, era aquelo unha espiral eterna. Non había esperanza que perder. Non tiña forzas, non podía nin envexar ós que non sufrían. Entón atopouse co último que quedaba. Era a Tristeza, que choraba sen parar un río de bágoas secas. Por un tempo uniron a súa dor e a Tristeza e o Sufrimento tentaron de animarse o un o outro. Pero o sufrimento só facía aumentar a dor da Tristeza, e a Tristeza so facía que o Sufrimento se fixese máis grande. O sufrimento non puido soportar tanta auga. As bágoas da tristeza pronto o cubriron, e antes de que puidese escapar, anegouno por completo. Foi o outro día, cando o sufrimento deixou de respirar. Agora aboiaba inerte por algún lugar. A tristeza, definitivamente, quedou completamente soa. Comigo. E sen ti. Dela brota de continuo un río de bagoas. Primeiro proían. Logo comezaron a engurrarme coma a unha uva pasa por dentro, e máis tarde, por fóra. Secaron. Tentou chorar pero só conseguiu un pequeno regueiro de sangue. Entón a Tristeza non puido soportar a presión de si mesma. E choraban os seus sentidos, mentres os ollos da Tristeza permanecía pechados. Igual era en soños, ou en despedidas ou nun día baleiro de setembro. Era unha historia hermética e eterna a que a acochaba.

03 febrero 2005

Iba pa my She fermo... :D

Y sujetaba con Kariño Akel folio.. tan sólo un pedazo de papeL. IntenTaba No SoÑar, peRo… NO podía EviTarLo (he couldn’t help it!). Tampoko kería.. Las foTos RO-tas, dormidas…, se agolpaban, formando un úniko puzzle k temía ver.. Se junTaban Las PieZas con Su propiO sEr, derritiéndose pero sin llegar a formarse…
Había moMentos eN los que le parecía tan nitidas como la Realidad mejoR soÑada. Pero Entonces Eran como Un Cristal que nO quería RomPer con La vista. Tampoko eran sólo ImágEnes lo que Nadaba Entre Sus ManOs . Las FraSes, no Tanto de AKella Carta coMO de Todo un RekuerDO que SE eleVAba sobrE los dEmás, se dESlizaban, se uNíAn, se musitaban as í mismas con La Melodía de LA disTanci que SÍ se Puede RomPer. Las SomBRas desLIgaDAs y ERRanTes XoKaban ContRa la FAntasÏa, la Imaginación… las Palabras de la karta que no Podía EvitAr. Y cuando se kiso dAR Cuenta TENiía antE sus Ojos La ImaGen.

No entendía Ké era, pero La Tenía DelanTe. En fin.. La tenía jUsto EnfRente. A Ella. Sus LabiOs reCitaBan Las PalabRAs que éL misMo akababa de LeeR en.. había DesaPareCido, Sus mandos eSTaban vacías. Los oJOs de Ella no le Miraban direCTamente, Le huÏan asústadizos Mientras La Veía Mover Nerviosa Las Manos. OcuRRía.. Tan despaciO coMO una eSTrRElla FuGaz, perdiëndOse. Igual DE inTenso. Sus Ojos se KlaVaron… se Vió ReFleJAdo En sus Ojos Marrones. Un SEguNDo. 1. 1. 1...

La KArta volvía A sus Manos, tras HabER parPadeaDo. SonReía y Acariciaba aKel foLIo REciën IMpREso.. pero Ia taN doBlado. PenSó.. que LE gusTAba SoÑar.

La SaL

Mi barriga se llena de aire y se hinchan mi cara y mis manos
mis orejas se vuelven de piedra y mis ojos turbios como el mar
no respires la sal de la arena que llena con pena tus venas
que la luna se ponga en tu cuna y piensa en tus horas

No respires la sal del mar
que ya sabes que todo engancha
no me pidas que vuelva a hablar de la vida que pasa

Si mis pies me pudieran llevar a la tierra que pisas y ves
y mi sangre pudiera sangrar y notar tus latidos que saltan
Es la lluvia que cae por tu cara la que no me deja pasar
y la arena quemada del sol que no para y mojada es peor

Ya sé que el dolor es peor cuando piensas en nada
si das vueltas, las vueltas vendrán contra ti
y tendrás que mirarte la cara
Mira mi voz que soy yo y agarra mi espalda
cuando apriete el calorcuando apriete el calor

Ya sé que el dolor es peor cuando piensas en nada
si das vueltas, las vueltas vendrán contra ti
y tendrás que mirarte la cara
Mira mi voz que soy yo y agarra mi espalda
cuando apriete el calor
cuando apriete el calor

LETRA : IVAN FERREIRO© LOS PIRATAS

Kina

Kina
esta noche la luna va a echarnos de menos
que las espinas que esconde tu pecho
me han hecho encontrar el dolor

Y me da mala sangre que seas
tan fría y no entiendas ni veas
el sabor que tu ida me dael calor que derrochas
si tú te vas
Kina
la correa invisible que me ata a ti
no se rompe con citas ni cenas
no vayas y creas que será así

Y me da mala sangre que empieces
a andar y que luego tropieces
y sea yo el que sangre después
el calor que derrochas
si tú te vas

Kina tienes que empezar a pensar en los demás
Y si el veneno aquí soy yo
haré lo que es mejor
me iré sin avisar
Kina
Kina
este muro no es para ti
es para que todos pasen y lean
entiendan y vean lo que hay aquí
Y me da mala sangre que seas
tan fría y no entiendas ni veas
el sabor que tu ida me da
el calor que derrochas
si tú te vas
Kina tienes que empezar a pensar en los demás
Y si el veneno aquí soy yo
haré lo que es mejor
me iré sin avisar
Kina, esta noche la luna
nos echará de menos
que las espinas que esconde tu pecho
me han hecho encontrar el dolor
encontrar el dolor
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas

LETRA : IVAN FERREIRO© LOS PIRATAS

--------