Y sujetaba con Kariño Akel folio.. tan sólo un pedazo de papeL. IntenTaba No SoÑar, peRo… NO podía EviTarLo (he couldn’t help it!). Tampoko kería.. Las foTos RO-tas, dormidas…, se agolpaban, formando un úniko puzzle k temía ver.. Se junTaban Las PieZas con Su propiO sEr, derritiéndose pero sin llegar a formarse…
Había moMentos eN los que le parecía tan nitidas como la Realidad mejoR soÑada. Pero Entonces Eran como Un Cristal que nO quería RomPer con La vista. Tampoko eran sólo ImágEnes lo que Nadaba Entre Sus ManOs . Las FraSes, no Tanto de AKella Carta coMO de Todo un RekuerDO que SE eleVAba sobrE los dEmás, se dESlizaban, se uNíAn, se musitaban as í mismas con La Melodía de LA disTanci que SÍ se Puede RomPer. Las SomBRas desLIgaDAs y ERRanTes XoKaban ContRa la FAntasÏa, la Imaginación… las Palabras de la karta que no Podía EvitAr. Y cuando se kiso dAR Cuenta TENiía antE sus Ojos La ImaGen.
No entendía Ké era, pero La Tenía DelanTe. En fin.. La tenía jUsto EnfRente. A Ella. Sus LabiOs reCitaBan Las PalabRAs que éL misMo akababa de LeeR en.. había DesaPareCido, Sus mandos eSTaban vacías. Los oJOs de Ella no le Miraban direCTamente, Le huÏan asústadizos Mientras La Veía Mover Nerviosa Las Manos. OcuRRía.. Tan despaciO coMO una eSTrRElla FuGaz, perdiëndOse. Igual DE inTenso. Sus Ojos se KlaVaron… se Vió ReFleJAdo En sus Ojos Marrones. Un SEguNDo. 1. 1. 1...
La KArta volvía A sus Manos, tras HabER parPadeaDo. SonReía y Acariciaba aKel foLIo REciën IMpREso.. pero Ia taN doBlado. PenSó.. que LE gusTAba SoÑar.
03 febrero 2005
La SaL
Mi barriga se llena de aire y se hinchan mi cara y mis manos
mis orejas se vuelven de piedra y mis ojos turbios como el mar
no respires la sal de la arena que llena con pena tus venas
que la luna se ponga en tu cuna y piensa en tus horas
No respires la sal del mar
que ya sabes que todo engancha
no me pidas que vuelva a hablar de la vida que pasa
Si mis pies me pudieran llevar a la tierra que pisas y ves
y mi sangre pudiera sangrar y notar tus latidos que saltan
Es la lluvia que cae por tu cara la que no me deja pasar
y la arena quemada del sol que no para y mojada es peor
Ya sé que el dolor es peor cuando piensas en nada
si das vueltas, las vueltas vendrán contra ti
y tendrás que mirarte la cara
Mira mi voz que soy yo y agarra mi espalda
cuando apriete el calorcuando apriete el calor
Ya sé que el dolor es peor cuando piensas en nada
si das vueltas, las vueltas vendrán contra ti
y tendrás que mirarte la cara
Mira mi voz que soy yo y agarra mi espalda
cuando apriete el calor
cuando apriete el calor
LETRA : IVAN FERREIRO© LOS PIRATAS
mis orejas se vuelven de piedra y mis ojos turbios como el mar
no respires la sal de la arena que llena con pena tus venas
que la luna se ponga en tu cuna y piensa en tus horas
No respires la sal del mar
que ya sabes que todo engancha
no me pidas que vuelva a hablar de la vida que pasa
Si mis pies me pudieran llevar a la tierra que pisas y ves
y mi sangre pudiera sangrar y notar tus latidos que saltan
Es la lluvia que cae por tu cara la que no me deja pasar
y la arena quemada del sol que no para y mojada es peor
Ya sé que el dolor es peor cuando piensas en nada
si das vueltas, las vueltas vendrán contra ti
y tendrás que mirarte la cara
Mira mi voz que soy yo y agarra mi espalda
cuando apriete el calorcuando apriete el calor
Ya sé que el dolor es peor cuando piensas en nada
si das vueltas, las vueltas vendrán contra ti
y tendrás que mirarte la cara
Mira mi voz que soy yo y agarra mi espalda
cuando apriete el calor
cuando apriete el calor
LETRA : IVAN FERREIRO© LOS PIRATAS
Kina
Kina
esta noche la luna va a echarnos de menos
que las espinas que esconde tu pecho
me han hecho encontrar el dolor
Y me da mala sangre que seas
tan fría y no entiendas ni veas
el sabor que tu ida me dael calor que derrochas
si tú te vas
Kina
la correa invisible que me ata a ti
no se rompe con citas ni cenas
no vayas y creas que será así
Y me da mala sangre que empieces
a andar y que luego tropieces
y sea yo el que sangre después
el calor que derrochas
si tú te vas
Kina tienes que empezar a pensar en los demás
Y si el veneno aquí soy yo
haré lo que es mejor
me iré sin avisar
Kina
Kina
este muro no es para ti
es para que todos pasen y lean
entiendan y vean lo que hay aquí
Y me da mala sangre que seas
tan fría y no entiendas ni veas
el sabor que tu ida me da
el calor que derrochas
si tú te vas
Kina tienes que empezar a pensar en los demás
Y si el veneno aquí soy yo
haré lo que es mejor
me iré sin avisar
Kina, esta noche la luna
nos echará de menos
que las espinas que esconde tu pecho
me han hecho encontrar el dolor
encontrar el dolor
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas
LETRA : IVAN FERREIRO© LOS PIRATAS
--------
esta noche la luna va a echarnos de menos
que las espinas que esconde tu pecho
me han hecho encontrar el dolor
Y me da mala sangre que seas
tan fría y no entiendas ni veas
el sabor que tu ida me dael calor que derrochas
si tú te vas
Kina
la correa invisible que me ata a ti
no se rompe con citas ni cenas
no vayas y creas que será así
Y me da mala sangre que empieces
a andar y que luego tropieces
y sea yo el que sangre después
el calor que derrochas
si tú te vas
Kina tienes que empezar a pensar en los demás
Y si el veneno aquí soy yo
haré lo que es mejor
me iré sin avisar
Kina
Kina
este muro no es para ti
es para que todos pasen y lean
entiendan y vean lo que hay aquí
Y me da mala sangre que seas
tan fría y no entiendas ni veas
el sabor que tu ida me da
el calor que derrochas
si tú te vas
Kina tienes que empezar a pensar en los demás
Y si el veneno aquí soy yo
haré lo que es mejor
me iré sin avisar
Kina, esta noche la luna
nos echará de menos
que las espinas que esconde tu pecho
me han hecho encontrar el dolor
encontrar el dolor
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas sin mirar atrás
Kina tú te vas
LETRA : IVAN FERREIRO© LOS PIRATAS
--------
01 febrero 2005
Wennnn sonabos?? a min sii!! jaja principalmente porque mo atopei hoxe en santiago.. Tamar Novas.. gañador dunn goya e vale que non o recoñecesemos no momento.. xo o que importa era pois.. sabelo no?= a ilusión ahí keda jejejej eñaaaa saudos saudosos.. jeje a exkursión de hoxe moi ben en xeral todo, incluidas risas pre in e post viaxe XDD

aNeLiM

aNeLiM
31 enero 2005
Hug me, hug me again
E as notas de chuvia caían sen cesar. Ashur non entendía nada. ¿que ía entender? Quedouse paralizado, mirando a súa nai chorar, tirada sobre as escaleiras de madeira que levaban ata a súa casa.
Mamai...
Chovía, e a noite comezaba a caer sen remedio. A súa nai levantou a ollada e atrapouno entre os seus brazos, mentres murmuraba palabras incomprensibles co inglés que gardaba para as máis duras situacións. El sabía que a Forza vencera, que todo ía ir ben... A carta tiña que explicalo todo.
In my dreams of gold....
Hai catro días que sei o que ía suceder. Non sei como pero notaba como as follas da miña árbore favorita comezaban a secar. Subido nas tres táboas que conforman o meu pequeno agocho penso no capitán Snei. Devezo porque chegue pronto Daila, ¡Hai tantas cousas lle quero contar! Custáme gardar aquel segredo tan grande. Hai catro días que mirei ó ceo e vin pasar aquel autovoador co sinal do Sorriso. Pronto seu pai, un espía do exército da Forza, levaríao ata a nave do capitán Snei, el llo prometera a última vez que se viran. E Daila ten que estar presente. ¡Tan namorada! Garda todos os recortes que atopa sobre el nunha caixa de debuxos de grecas e de cores apagadas. Papá está a chegar e mamai frega nerviosamente unha cazola oxidada. Esta vez sei que vai en serio. Brincou da plataforma e pegou unhas carreiras arredor do xardín, estirando os brazos como podía, inclinando a cabeza cara adiante. Cando sexa piloto como papá voarei ata as nubes. Chegarei máis alá das nubes, ata que todo sexa azul. Voarei ata as Américas de onde mamai viu e logo levareina comigo. E o capitán Snei irá ó meu carón e sorrirá, igual que na bandeira do Sorriso, feliz das miñas proezas.
-¿Pero de onde sacaches esta foto?
-Deuma...- mirouna de esguello e imitou o Sorriso...- un amigo de meu pai. Tamén é spy, e para que non o prendan, ven unha vez á semana ataviado de basureiro e a altas horas de mañá. Pero eu ben vin dende a miña fiestra como deixaba baixo á alfombra uns documentos para miña nai. Cando marchaba baixei a escudriñar, e collinche a foto para ti, Daila.
-Pero.. se garda algunha mensaxe secreta... ¡Teu pai non poderá léela!
-Dóeme que non saibas que teño todo pensado. Había dúas ¿Ou que pensas? Os espías teñen que coidarse do que fan, se deixan só unha copia podería perderse.
-Vouna gardar na miña caixa... ¡Gracias! Pero teño que contarche unha cousa, Shur... Estou preocupada. Meus pais non me dixeron nada, pero creo que pasa algo. Están todo o día recollendo cousas, pero así como quen disimula.
-¿ E para que ían disimular que limpan? Ou...
-¿Que? ¿Sabes algo?
- O outro día escoitei no transmisor que me deixou meu pai que seica dun Laboratorio Militar escapou un maín.
-¿Un que?
-Un maín. Son pequenas criaturas experimentais. Modifícanos xeneticamente de modo que poden retransmitir o que se di ó seu redor a un punto concreto, coma micrófonos animais. Son do tamaño dunha mosca e van dando brincos dun lado a outro.
-¿E que pensas que pode pasar entón?
-¡Daila! Está ben claro.. A Forza soltounos por ahí de modo experimental, e seguramente sabendo que teu pai traballa como administrador coa Loita, seguro que algún anda pola túa casa e ¡estanos destruíndo!
-¡Hai que medo! ¿e ti crees que pode haber moitos? A min os bichos danme noxo. ¿Non entrarán na miña habitación?
-Non sei, pero imaxino que irán para a de teus pais...
-Mais vale. ¿Déixasme o reproductor? Quería volver a escoitar algunha mensaxe do capitán Snei... Como en casa non podo...
Ashur mirou os seus ollos tan claros e brillantes. Cando chegara seu pai, xogarían os tres a perseguir o tempo.

E as notas de chuvia caían sen cesar. Ashur non entendía nada. ¿que ía entender? Quedouse paralizado, mirando a súa nai chorar, tirada sobre as escaleiras de madeira que levaban ata a súa casa.
Mamai...
Chovía, e a noite comezaba a caer sen remedio. A súa nai levantou a ollada e atrapouno entre os seus brazos, mentres murmuraba palabras incomprensibles co inglés que gardaba para as máis duras situacións. El sabía que a Forza vencera, que todo ía ir ben... A carta tiña que explicalo todo.
In my dreams of gold....
Hai catro días que sei o que ía suceder. Non sei como pero notaba como as follas da miña árbore favorita comezaban a secar. Subido nas tres táboas que conforman o meu pequeno agocho penso no capitán Snei. Devezo porque chegue pronto Daila, ¡Hai tantas cousas lle quero contar! Custáme gardar aquel segredo tan grande. Hai catro días que mirei ó ceo e vin pasar aquel autovoador co sinal do Sorriso. Pronto seu pai, un espía do exército da Forza, levaríao ata a nave do capitán Snei, el llo prometera a última vez que se viran. E Daila ten que estar presente. ¡Tan namorada! Garda todos os recortes que atopa sobre el nunha caixa de debuxos de grecas e de cores apagadas. Papá está a chegar e mamai frega nerviosamente unha cazola oxidada. Esta vez sei que vai en serio. Brincou da plataforma e pegou unhas carreiras arredor do xardín, estirando os brazos como podía, inclinando a cabeza cara adiante. Cando sexa piloto como papá voarei ata as nubes. Chegarei máis alá das nubes, ata que todo sexa azul. Voarei ata as Américas de onde mamai viu e logo levareina comigo. E o capitán Snei irá ó meu carón e sorrirá, igual que na bandeira do Sorriso, feliz das miñas proezas.
-¿Pero de onde sacaches esta foto?
-Deuma...- mirouna de esguello e imitou o Sorriso...- un amigo de meu pai. Tamén é spy, e para que non o prendan, ven unha vez á semana ataviado de basureiro e a altas horas de mañá. Pero eu ben vin dende a miña fiestra como deixaba baixo á alfombra uns documentos para miña nai. Cando marchaba baixei a escudriñar, e collinche a foto para ti, Daila.
-Pero.. se garda algunha mensaxe secreta... ¡Teu pai non poderá léela!
-Dóeme que non saibas que teño todo pensado. Había dúas ¿Ou que pensas? Os espías teñen que coidarse do que fan, se deixan só unha copia podería perderse.
-Vouna gardar na miña caixa... ¡Gracias! Pero teño que contarche unha cousa, Shur... Estou preocupada. Meus pais non me dixeron nada, pero creo que pasa algo. Están todo o día recollendo cousas, pero así como quen disimula.
-¿ E para que ían disimular que limpan? Ou...
-¿Que? ¿Sabes algo?
- O outro día escoitei no transmisor que me deixou meu pai que seica dun Laboratorio Militar escapou un maín.
-¿Un que?
-Un maín. Son pequenas criaturas experimentais. Modifícanos xeneticamente de modo que poden retransmitir o que se di ó seu redor a un punto concreto, coma micrófonos animais. Son do tamaño dunha mosca e van dando brincos dun lado a outro.
-¿E que pensas que pode pasar entón?
-¡Daila! Está ben claro.. A Forza soltounos por ahí de modo experimental, e seguramente sabendo que teu pai traballa como administrador coa Loita, seguro que algún anda pola túa casa e ¡estanos destruíndo!
-¡Hai que medo! ¿e ti crees que pode haber moitos? A min os bichos danme noxo. ¿Non entrarán na miña habitación?
-Non sei, pero imaxino que irán para a de teus pais...
-Mais vale. ¿Déixasme o reproductor? Quería volver a escoitar algunha mensaxe do capitán Snei... Como en casa non podo...
Ashur mirou os seus ollos tan claros e brillantes. Cando chegara seu pai, xogarían os tres a perseguir o tempo.

Suscribirse a:
Entradas (Atom)
